امسال عید برای من یکی از بهترین و شاید بهترین عید من بود .

قرار بود بریم مسافرت و سال تحویل خونه نباشیم اما چون ما با خانواده ۲تا از عمه ها م قصد رفتن داشتیم تصمیم بر این شد که سال تحویل رو پیش پدربزرگ و مادربزرگ بمونیم تا اونها هم تنها نباشن .

تا قبل از سال تحویل مشغول جمع کردن وسایل بودیم . نیم ساعت مونده بود به تحویل سال نو که آماده شدیم برای رفتن به خونه مادربزرگ و من از فرصت استفاده کردم و یادداشت امسال رو اول سررسیدم نوشتم . 

یه استرس عجیبی تمام وجودم رو فرا گرفته بود و مثل خوره افتاده بود به جونم و هرچی به سال تحویل نزدیک می شدم این حس بیشتر میشد . بخاطر اینکه این حس رو از خودم دور کنم رفتم خونه مادربزرگ و خودمو با حرف زدن با بقیه مشغول کردم .

حالا 5 دقیقه به تحویل سال مونده بود و تقریبا همه اومده بودن . دور سفره نشستیم و بالای سفره بابابزرگ و مادربزگ نشستن مشغول خوندن قرآن .

پخش مستقیم از حرم امام رضا (ع) کانال 5 رو گرفتیم .  سال با صدای نقاره های حرم  تحویل شد و همه بلند شدیم و به هم دیگه تبریک گفتیم . بابابزرگ  هم به رسم همه ساله اولین عیدی رو به همه داد و بعد از اون هم نوبت مادربزرگ بود که جیب بچه ها و نوه هاش رو متبرک کنه و بهمون عیدی بده .

بعد از اون سر مزار رفتیم (بابا بزرگ هرسال بعد سال تحویل میره تا به مامان و بابا و برادراش سری بزنه ) و از اونجا همه اون جمعی که سال تحویل کنار هم بودیم دسته جمعی عید دیدنی رفتیم خونه بزرگای فامیل و تبریک عید گفتیم .

روز ۲ فروردین  حدود ساعت ۸ صبح بود که ۲تا از عمه هام هم به ما ملحق شدن تا در سفر امسال عید با هم باشیم. سفری که برای من به قیمت عوض شدن زندگیم تموم شد !!!

روز اول به خاطر یک سهل انگاری کوچولو و البته طولانی بودن مسیرهای شهرها تو کویر و به طبع اون دور بودن پمپ بنزین ها یکی از ماشین ها ۱۵ کیل.متری دیهوک بنزین تموم کرد و از اونجایی که حالا ماشین بدون صافی دیگه تقریبا وجود نداره مجبور شدیم ٫س از تقریبا نیم ساعت تلاش  بیهوده ما به دیهوک رفتیم تا بنزین بیاریم و از اونجایی که صف بنزین هم بسیار شلوغ بود ملی هم اونجا موندیم و تقریبا به تاریکی هوا چیزی نمونده بود و چون تا شهر بعدی یعنی راور هنوز مسیر زیادی مونده بود تصمیم بر این گرفته شد که شب رو تو همین دیهوک بمونیم .

روز بعد حرکت به سوی کرمان رو آغاز کردیم .  بعد از شهر راور قرار بود به شهر کرمان بریم ولی از اونجایی که جاده کرمان ظاهرا تو تعمیر بود (ظاهرا میخوان اتوبانش کنن) مسیر مون یه چیزی حدود ۸۰ کیاومتر دور تر شد و مجبور شدیم اول به زرند بریم و بعد از اون وارد شهر قشنگ کرمان وارد شیم .

تقریبا ظهر بود که به کرمان رسیدیم ولی از اونجایی که کم شانس تشریف داریم (آخه ۲ بار دیگه هم کرمان اومدیم و حمام گنجعلی خان بسته بوده) ترجیح دادیم واسه ناهار به باغ شاهزاده بریم و قید حموم رو بزنیم .

 این بود که اتوبان کمربندی شهر رو به سمت خروجی شهر و رسیدن به باغ شاهزاده پیش گرفتیم . باغ خیلییی شلوغ تر از اون دفعه بود سر درد عجیبی هم سراغ من اومده بود و شلوغی خیلی اذیتم میکرد اما تمام مدت سعی می کردم به روی خودم نیارم و خودم رو با نگاه کردن به گلکاری زیبای باغ سرگرم کردم . بادی که شروع به وزیدن کرده بود با فواره های داخل باغ دست به یکی کرده بود و هوای نسبتا سردی رو تو باغ بوجود آورده بود .

بعد از بازدید از باغ همه برای صرف ناهار رفتن ولی چون سر درد من به اوج خودش رسیده بود ماشین نشین شدم

بعد از اونجا به طرف شهر بم حرکت کردیم . شهری که یه زمانی ارگ بم رو تو قلب خودش مغرورانه داشت در حالی که الان تنها دلسوزانه اونو تو خودش نگه داشته و تنها تسلای خاطرش قطرات اشکی که گاهی از دلش با تمام وجود جاری میشه . شهر بم همون شهری که از تموم کوچه هاش هنوز با گذشت بیش از ۵ سال از زلزله هنوز با عبور از کوچه های اون دلت پر از غم میشه و دلت می خواد به حال این دنیا گریه کنی . نمی دونم شاید  این حس منه !!!

شب رو توی دانشکده فنی و حرفه ای شهر بم موندیم و صبح اول وقت به دیدن باقیمونده های ارگ بم رفتیم سبک این شهر قدیمی واقعا جالب و دیدنیه و جالب تر می شد اگه این بنای زیبا هنوز مثل قدیمها سرپا بود و می شد تو کوچه پس کوچه های کاهگلی اون قدم زد و ساعتی رو به دور از دنیای مدرنیزه امروز آسوده خاطر قدم زد اما افسوس و صد افسوس...

خوردن صبحونه زیر سایه نخل ها و در کنار بنای زیبایی چون ارگ بم و یا صدای زیبای آب خالی از لطف نیست .  مسیر رو در امتداد جاده به سوی شهرهای زیبای کهنوج و جیرفت ادامه دادیم  هوایی فوق العااده عالی به دور از بوی دود و غبارهای سیاهی که توی شهرهای بزرگ شده جزئی از زندگی آدمها ...ناهار رو در کنار یکی از نخلستانهای کنار جاده بودیم ... جایی که واقعا به تمام معنا زیبا بود یه گوشه گاوها در کنار گوساله هاشون ، اون طرف تر بز ها و گوسفندا کنار بزغاله ها و بره های ناز و کوچولوشون ، مرغ ها با ۳۰-۴۰ تا جوجه حوشگل به دنبالشون و نخل های سر به فلک کشیده واقعا قشنگه و چشم نوازه .

قرار بود شب بندر عباس باشیم پس فرصت زیادی نداشتیم به راه ادامه دادیم . شب طبق برنامه به بندر عباس رسیدیم یه کوچه بالاتر از امامزاده سید مظفر اقامتگاه ما در بندر عباس بود از تو حیاط گنبد سبز امام زاده خودنمایی می کرد .

صبح اول وقت به سمت اسکله راه افتادیم قرار بود به قشم بریم . جاهای دیدنی قشم مثل جنگل های حرا، کوههای خربص و... رو قبلا دیده بودیم بخاطر همین و چون همسفرام به قصد خریداومده بودن تمام روز رو تو بازارها گذروندیم . . عصر با لنج تو سکوت وهم انگیز دریا به بندر برگشتیم .

هدف اصلی ما رفتن به چابهار و دیدن داییم بود بخاطر همین قرار بر این شد تا صبح بندر عباس رو به مقصد چابهار ترک کنیم . قبل از اون از اوضاع راه پرس و جوی کامل کردیم چون جاده جاسک کنارک بخاطر سیلاب های فصلی زیاد مسدود میشه . صبح زود حرکت کردیم  درست زمانی که نیمی از مسیر رو طی کرده بودیم به دوراهی جاسک کنارک که رسیدیم پلیس راه اعلام کرد که سه تا از رودخونه ه اتو مسیر طغیان کرده ممکنه که جاده بسته شه . کاملا دو دل شده بودیم . نمی دونستیم باید چی کار کنیم . از چند تا از مسافرایی که از روبرو می اومدن در مورد راه پرس و جو کردیم و تقریبا همه اونها دلگرمی میدادن و می گفتن آب اونقدری بالا نیومده که نشه رفت . ما هم تصمیم گرفتیم بدون کوچکترین توقفی به راه ادامه بدیم تا از این ۳ رودخانه رد شیم . اضطرابی که حالا دیگه تو وجود همه مون رخنه کرده بود اجازه بهره بردن از طبیعت بکر ساحلی  رو نمی داد .  اولین رودخانه رو به سلامتی رد کردیم  .  اما به رودخانه دوم که رسیدیم با کمال حیرت یک عدد کامیون رو وسط جاده در حالی که تو آب گیر کرده بود دیدیم و این یعنی بن بست...

 مردم بومی اون منطقه میگفتن تا یه ربع پیش سواری ها به راحتی از اینجا رد می شدن اما الان آب خیلی بالا اومده و نمی شه کاریش کرد .  حالا دیگه راه برگشت نداشتیم چون وسط دوتا رودخونه طغیان کرده گیر کرده بودیم   فکر اینکه شب بخواییم اینجا بمونیم کنار رودخونه و کنار این نیزارها ترس عجیبی تو وجود همه مون انداخته بود . اما حرف بابا به این ترس خاتمه داد . بابا اومد و گفت امشب همراه شورای روستای دودر که ۵ کیلومتری این رودخونه است میریم به روستاشون و امشب همراه بقیه مسافرایی که تو راه موندن .(شدیم در راه ماندگان) توی مدرسه روستا می مونیم . به طرف روستا رفتیم . وقتی میگن مناطق محروم و مدارس مخروبه واقعا مثال عینی این روستا بود .  مدرسه ای که نصف شیشه هاش وجود خارجی نداشت . تو تموم کلاساش لونه پرنده بود . حتی یه لامپ هم نداشت و خیلی چیزای دیگه ای که حتی تصورش هم برای یه آدم غیر ممکنه . دوباره اون سر درد لعنتی اومده سراغم .

زندگی برای یک شب تو یه همچین مدرسه ای واقعا تجربه ای جالب از زندگی من بود من یه شب رو جایی زندگی مردم که اگه تو شرایط عادی بود هرگز تن بهش نمی دادم.

شب بسیار سردی رو تو اون مدرسه سپری کردیم ناگفته نمونه که واقعا مردم مهمون نوازی بودن و تا صبح مرتب به مسافرا سر میزدن و اگه چیزی می خواستن سریع بدون هیچ چشمداشتی براشون تهیه می کردن . و صبح وقتی یه کم هوا مساعد شد اومدن دنبالمون تا به سمت رودخونه بریم .هنوز آب به قدر کافی پایین نیومده بود بخاطر همین اهالی روستا ما رو به یه جاده فرعی بردن تا از مسیری عبور کنیم که آب رودخونه توی مسیری عریض تر تقسیم شده . وارد رودخونه شدیم تو بعضی از قسمت ها آب تا شیشه ماسین هم بالا می اومد  با کلی مصیبت تونستیم به سلامتی از رودخونه عبور کنیم اما هنوز نگرانی ها تموم نشده بود چون هنوز یک رودخانه دیگه در پیش بود. عبور از این رودخونه تنها با بوکسل شدن توسط تراکتور ممکن بود چون هم جریان آب زیاد تر بود و هم عمق آب بخاطر همین دورتا دور درب های ماشین رو با چسب پهن بستن تا آب وارد ماشین نشه . ماشین به صورت خاموش وارد آب شد جریان آب اونقدر زیاد بود که گاهی ماشین کاملا حرکت میکرد .

خلاصه با عبور از این رودخونه هم دیگه خیالمون آسوده شد و به راه با خیالی آسوده تر می شد ادامه داد و از زیبایی های تپه های ساحلی و کوههای بسیار زیبای این منطقه  استفاده کرد . دیگه چیزی تا کنارک نمونده بود و سکوت قشنگی توی راه حکم فرما شده بود در واقع آرامشی بود پس از طوفان نگرونی ها!!!

خونه داییم رسیدیم بعد از یه استراحتی کوتاه  به ساحل شهر کنارک رفتیم . کنار ساحل روی ماسه های خیس که حالا به خاطر ٫ایین رفتن آب دریا فرصت خودنمایی پیدا کرده بودن فرش پهن کردیم و دل رو به تاریکی و سکوت در یا سپردیم .

حالا دیگه وقتش بود تا تو تاریکی های دریا گم بشی و بعد دنبال خودت بگردی لبه ساحل رو گرفتم و ٫پیش رفتم چقدر قشنگه حس زنده بودن تو آبی که زیر پاته و داری توش راه میری ، چقدر قشنگه وقتی که تو اعماق تفکرات خودت باشی و غرق تاریکی و سکوت دریا شده باشی و در یک حرکت خیلی سریع وقتی می خوای یه قدم دیگه بری توی آب یه عدد سفره ماهی ناز زیر پاتو خالی کنه و از ترس سکته کنی و رشته افکارت هم فاتحه...

خلاصه شب فوق العاده ای بود ۴ روز چابهار بودیم صبح ها طلوع آفتاب کنار ساحل می اومدیم و طلوع زندگی رو نظاره گر بودیم و زندگی رو نفس می کشیدیم  و کنار ساحل قدم میزدیم و بعد از اون هم که مسلمه دیگه تو بازار ها می گشتیم تا عصر و دوباره غروب آفتا ب کنار دریا و شنیدن صدای قشنگ دریا و دوباره بازار ... تا پاسی از شب

بندر پزم یکی از جاهای دیدنی واسه ما جماعت دور از دریا بود که همیشه علدت کردیم ماهی ها رو یخ زده از مغازه بخریم بود . تو این بندر صیادها بدون هیچ واسطه ای ماهی ها تازه خودشونو می فروشن البته متاسفانه یک قسمت خیلی کوچیک از این بندر هم گرفتار کشند قرمز شده بود

کوههای منطقه تیس هم جاذبه های فوق العاده قشنگی بود و پارک ساحلی چابهار که یه پارک قشنگ اقیانوسی هم هست با اون جلبک های بی نظیرش واقعا دیدنی بود .

دو روز دیگه بیشتر فرصت نبود باید روز ۱۳ مشهدمی بودیم  روز بعد رفتیم به سمت زاهدان بماند که توی راه تو خاش به بارون سختی خوردیم  ولی شب رسیدیم به زاهدان (قابل توجه هومن خان) می خواستیم شب یه سری به چهارراه رسولی بزنیم و مثلا خرید اما بسته بود همه جا...

صبح روز بعد هم تخته گاز به طرف مشهد حرکت کردیم مسیر خیلی طولانی در پیش بود .  اول شب خوشبختانه مشهد رسیدیم .

روز ۱۳ هم همراه اقوام که چیزی حدود ۴۰ نفر بودیم به کوهها ی اخلمد رفتیم و خلاصه جاتون خالی بود حسابی...

پ ن ۱: قصه ما به سر رسید کلاغه به خونه اش نرسید

پ ن ۲: عنوان بود *عوض شدم * ولی تو این پست اشارتی به این موضوع نشد ، من تو همین سفر عوض شدم  تو پست بعد می گم چطور..

پ ن ۳: ببخشید خیلی طولانی شد و دیر باور کنین همش تقصیر این امتحانای میان ترمه  نمی دونم چی از جونم میخوان...

پ ن ۴: به  زودی چند عکس در ادامه مطلب افزوده خواهد شد ...(افزوده نشد چون بلاگفا اجازه نمیده یکی بگه چی کار کنم ؟)